Сабти ном
 
Имом Молик (раҳматуллоҳи алайҳ) гуфта аст:
السنة سفينة نوح من ركبها نجا ومن تخلف عنها غرق
Суннат - киштии Нӯҳ аст, ҳар кӣ бар он савор шавад, наҷот ёбад. Ва ҳар кӣ аз он бозпас монад, ғарқа гардад.

Паёмҳои тозатарин

Сафҳа: [1] 2 3 4
1
Панду андарзҳо / Эй фулонӣ, Аллоҳро фаромӯш макун!
« Посухи охирон аз Муҳаммадазиз Раҷабӣ Август 26, 2017, 11:47:03 б.н. »
Паёмбар хабар дод, ки бандагон рӯзи Қиёмат Худовандро мебинанд ва Аллоҳ таъоло ба бандааш мегӯяд:

  أَيْ فُلْ أَلَمْ أُكْرِمْكَ، وَأُسَوِّدْكَ، وَأُزَوِّجْكَ، وَأُسَخِّرْ لَكَ الْخَيْلَ وَالْإِبِلَ، وَأَذَرْكَ تَرْأَسُ وَتَرْبَعُ؟ فَيَقُولُ: بَلَى، قَالَ: فَيَقُولُ: أَفَظَنَنْتَ أَنَّكَ مُلَاقِيَّ؟ فَيَقُولُ: لَا، فَيَقُولُ: فَإِنِّي أَنْسَاكَ كَمَا نَسِيتَنِي!

"Эй фул (яъне фулонӣ)! Оё бар ту икром накардам, ва туро сиёдату сарварӣ набахшидам, ва бароят ҳамсар рӯзӣ кардам, ва аспону шутуронро бароят мусаххар кардам, ва туро гузоштам ки сарвар бошиву фармонраво (дар роҳату неъмат бошӣ)?!
Банда мегӯяд: Бале!
Ва Парвардигор мепурсад: Оё бовар доштӣ ки бо ман мулоқӣ (рӯбарӯй) мешавӣ?
Банда мегӯяд: Не!
Мегӯяд: Ман туро имрӯз фаромӯш мекунам, чӣ тавре ки маро дар дунё фаромӯш кардӣ...".
(Саҳеҳи Муслим, 2968 ва Тирмизӣ дар боби Сифати қиёмат, 2428).
2
ҲАДИС / Ҳамроҳи маҳбубат!
« Посухи охирон аз Муҳаммадазиз Раҷабӣ Август 20, 2017, 06:18:57 п.н. »
Ҳамроҳи маҳбуб!

Аз Муҳаммад гар надорӣ рангу бӯ,
Бо санои худ маёло номи ӯ!

Вақте ки ба ёди Биҳишту дараҷоти биҳиштиён меравӣ, ва дар ҳоли худат назар мекуниву амалҳои ночизи худро тааммул мекунӣ, ғаму андуҳет фаро мегирад...
Чизе кироӣ надорем!
Бо кӣ ва дар чӣ ҳол хоҳем буд дар охират?!
Вале ёдам ин ҳадис меояду дилам таскине меёбад:

أَنَّ رَجُلًا سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ السَّاعَةِ ، فَقَالَ: مَتَى السَّاعَةُ ؟ ، قَالَ: ( وَمَاذَا أَعْدَدْتَ لَهَا ) ؟
قَالَ : لاَ شَيْءَ ، إِلَّا أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ .
فَقَالَ: (أَنْتَ مَعَ مَنْ أَحْبَبْتَ) .
قَالَ أَنَسٌ: فَمَا فَرِحْنَا بِشَيْءٍ ، فَرَحَنَا بِقَوْلِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : ( أَنْتَ مَعَ مَنْ أَحْبَبْتَ) !!
قَالَ أَنَسٌ: " فَأَنَا أُحِبُّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبَا بَكْرٍ، وَعُمَرَ، وَأَرْجُو أَنْ أَكُونَ مَعَهُمْ بِحُبِّي إِيَّاهُمْ ، وَإِنْ لَمْ أَعْمَلْ بِمِثْلِ أَعْمَالِهِمْ " .

"Марде аз Расулуллоҳ (салому дурӯди Аллоҳ бар ӯ бод) суол кард, ки қиёмат кай аст?
Паёмбар гуфт: Чӣ чизе барои он қиёмат омода кардаӣ?!
Мард гуфт: Чизе надорам, магар инки Аллоҳ ва расулашро дӯст медорам.
Пас Паёмбар фармуд: Ту ҳамроҳи маҳбубат ҳастӣ!

Анас ибни Молик (ровии ин ҳадис) мегӯяд: Ба ҳеҷ чизе чунин шод нашудаем, мисле ки ба ин қавли Паёмбар шодӣ кардаем: (Ту ҳамроҳи оне ҳастӣ ки дӯсташ медорӣ).

Ва Анас мегӯяд:Ман Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро ва АбуБакру Умарро дӯст медорам, ва умедворам ки ҳамроҳи онҳо бошам ба хотири ин муҳаббатам, агарчанде мисли онҳо амал накардаам.".
(Бухорӣ 3688, Муслим 2639)

Худоё, моро муҳаббати Паёмбар ва АбуБакру Умар ва соири саҳоба рӯзӣ намоӣ. Худоё мо ҳам аз Ту ҳамнишиниву маъийят бо паёмбаратро умедвору талаб дорем...

АбуМарям Раҷабӣ
20.08.2017
3
Пурсиш:№118.
Агар маълум шуд, ки ҳамсар бокира нест, чӣ бояд кард?!

Посух:
Дар ин масъала посухи яке аз толибилмон бароям хело писанд омада буд, ҳамонро бо изофоте тарҷума хоҳам кард:

“Хуш омадӣ бародари азизам!
Ором бошу шайтонро бар худ мусаллат макун ва забонатро нигаҳ дор.

Аввалан:
Эҳтимол дорад ки ин зан дар ҳақиқат намедонад, ки бо ӯ чӣ шудааст, зеро аз лиҳози тиббӣ ин масъала маъруфу машҳур аст, ки духтар метавонад бо сабабҳое (бо зарба хӯрдане дар овони кӯдакӣ ва ҳаракати шадиде масалан) ба ин ҳол афтад. Ва ё имкон дорад ки пардаи бакораташ маттотӣ ҳаст (ҳалқавист ки қобили васеъ шудан мебошад), ҳама ин эҳтимолот вуҷуд дорад.

Сониян:
Фарз кардем, ки ӯ боре иштибоҳ кардаву сипас тавба кардааст ва пушаймон шудааст, дар ин ҳолат чӣ бояд кард!?
Доимо чунин буда, ки аҳли мурувват мадҳу сано мегӯянд, шахсеро ки айби ҳамсараш мепӯшад, модоме ки тавба кардааст ва пушмаймон шудаву хавф дорад. Чунин сатру айбпӯшӣ, қасам ба Аллоҳ аз бузургтарин некӯкориҳову садақот аст.
Ва дар торихи уммати исломӣ мардоне ҳастанд, ки ба некӣ ёд мешаванд, ба хотири айбпӯшии хеш.
Бародари азиз! Магар аз Аллоҳ дида ғаюртар ҳастӣ?
Не, қасам ба Аллоҳ!
Парвардигорат, тавбаи бандагонашро мепазирад, ва аз бадиҳояшон гузашт мекунад, ва медонад ки чӣ корҳо мекунед...
Ман ба хотири Аллоҳ насиҳатат мегӯям, қабул фармо.

На назди табибе равед, ва на ғайри табиб, балки масъаларо бигзарону фаромӯшаш кун, ва ин амали хешро шафоъате байни худат ва парвардигорат намо барои Рӯзи Ҷазо.
Худованд шарм мекунад ки ба гуноҳат туро муоахаза намояд, дар ҳоле ки ту ба хотири Ӯ аз гуноҳи канизаш гузаштаӣ. Он рӯз, ки наздаш рост мешавӣ бигӯй: Парвардигоро! Ту моро хабар кардаӣ ки агар айби бандае сатр кардем айби мо дар дунёву охират сатр мекунӣ, ман ҳам чунин кардам, пас ваъдаи хеш барои ман амалӣ соз...

Бародари азиз! Шайтонро ба худ мусаллат макун. Бидон ки куфр аз зино бадтар аст, ва саҷда ба бутҳо аз зино бадтар аст, ва саҳобазанон қабл аз биъсати Паёмбар ба бутҳо саҷда мекарданд, то инки мусалмон шуданд, ва аз некӯтарин занони олам гаштанд.
Тавба гуноҳонро маҳв мекунад, гӯё ки вуҷуд надошта.
Ва паёмбари ту эй бародар, паёмбари ғаюри арабӣ (салому дурӯди Аллоҳ бар ӯ) вақте ки ҳамсараш Оиша (разияллоҳу анҳо) ба зино туҳмат шуд, гуфт:
Эй Оиша агар иштибоҳе карда бошӣ, аз Аллоҳ мағфират пурс!

Бародарам, талоқ додан варианти осон аст, ва варианти инсонҳои ъоҷизу нотавон аст. Аммо ъазимат (устуворӣ ва ҳиммат), ки айбпӯшӣ ҳаст, тариқаи аҳли мурувват аст, аҳли илму аҳли амал, аҳли шараф ва ғайрат.
Ва бидон ки гуноҳи он хоҳар (агар гуноҳ карда бошад), ба ту вобаста нест, зеро ки қабл аз ту будааст, балки байни ӯ ва Парвардигори Кариму Афвкунанда ҳаст 

Пас ин ҳама фикру васвасаҳоро канор гузор ва хуш бошад бароят издивоҷу муборак бошад бароят. Ва барои туву ин хоҳар фарзандони солеҳ ва фармонбардоре рӯзӣ кунад, ки дар ғами ин уммат бошанд.

Ва огоҳии ахир: Вақте ки ба ин насиҳат амал кардӣ ва масъаларо ба некӣ пушти сар кардӣ, барҳазар бош ки дигарбора ба ёди ин мавзӯъ бозгардӣ (шайтон аст ки туро ба ёди ин мавзӯъ мебарад), ва барҳазар бош аз инки ҳамсаратро сарзаниш кунӣ ва айб гириву ба хиҷолат андозӣ, қасам ба Аллоҳ чунин сарзанишу хиҷолатзада карданаш аз зино бадтар аст.
Муваффақ бошӣ”.

Муҳаммадазиз Раҷабӣ
07.08.2017
4
МАҚОЛАҲО / Гулчине аз Сайди Хотири имом Ибни Ҷавзӣ
« Посухи охирон аз zayd_muwaheed Июль 29, 2017, 12:49:07 п.н. »
Аҷибаш ин аст, ки аз ғурури худ шод ҳастӣ!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ин ҳама лаззатҳое ки ба даст меорӣ, туро аз харобии ҳолат ғофил кардааст (ки намебинӣ чӣ мекуниву куҷо равонӣ).
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ).

Чӣ басо соҳибони мақому манзалат буданд, ки қабл аз фурӯд омаданашон ба қабр, фурӯд омадаанд...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ).

Шоистатарин чизе ки бояд нигаҳдорӣ карду дуруст кард, ин забон асту чашм...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ).

Ва бадтар аз он сархамиву пушаймонӣ (дар бозори қиёмат) ин аст ки туро мепурсанд: Ба хотири чӣ ва дар ивази чӣ ба чунин ҳол гирифтор шудӣ?!
Чӣ тавр фониро бар боқӣ ихтиёр кардӣ?!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Худованд фурсат медиҳад ва нармӣ мекунад, вале ҳеҷ гоҳ сустиву саҳлангорӣ намекунад ва ғофил аз ҷазои амалҳо нест.
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ба ҳуш омадани шахси муҳтазар.

Яке аз зарифтарин (латифтарин) чизҳо - ин ба ҳуш омадани муҳтазар аст, ҳангоми марг.
Бедориву яқини ин шахсро наметавон васф кард ва нигаронӣ (ошуфтагиву ташвишу беқарорӣ)-и ӯро ҳадде нест.
Барои замони гузаштааш ҳасрат мехурад ва таманно мекунад ки раҳояш кунанду фурсате дошта бошад...
Пас оқил шахсе ҳаст, ки чунин соатро барои худ мисол меорад (тасаввур мекунад) ва ба муқтазои он амал мекунад...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Агар баъди мурдан моро тарк мекарданд, пас марг роҳате буд барои тамоми зиндаҳо.
Вале баъди мурдан, моро зинда месозанд, ва аз ҳама чиз моро мепурсанд...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Бародаронам!
Аз мавҷҳои ин баҳр (баҳри гуноҳ ва нофармонии Худованд) барҳазар бошед, ва оромии он шуморо мағрур насозад.
Дар соҳил бошед ва қалъаи тақворо лозим бигиред.
Зеро ки уқубат талх аст!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ин ҳама ҳаводис (инҳироф ва афъоли суфия) андак-андак ба вуҷуд омада буд, то инки ҳамаро фаро гирифт.
Аммо "ширби аввал" (машраби софи Паёмбар ва ёронаш) аз ин чизҳо орӣ буд, ва саҳоба чунин корҳоро намекарданд...
Пас ҳар шахсе ки иқтидо карданӣ бошад, ба Расулуллоҳ (салому дуруди Аллоҳ бар ӯ) ва ёронаш иқтидо кунад, зеро ки дар иқтидо ба эшон аст шифову матлуб.
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Роҳе ки ба сӯйи дӯст мебарад, дӯрӣ надорад!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Қиссаи саг ва шер

Саг аз номи ҳақиру қабиҳи хеш ба Шер шикоят карду хоҳиш кард, ки номашро иваз кунад.
Номи воло ва некӯе талаб дорад.
Шер гуфта: Ин пораи гӯштро бигир ва то пагоҳ сабр намо ва аз хӯрдани ин гӯштпора худдорӣ намо. Агар худдорӣ кардӣ, номатро иваз хоҳам кард.
Саг ҳам бо гӯштпора каме сабр карду сипас ҳавои нафс боло гирифту гуфт: Чӣ шудааст ба ин ном? Боке надорад!...
Натавонист аз хоҳиши нафс худдорӣ кунад, ва оқибат номи волову иззату ифтихоре соҳиб гардад. Ба гӯштпорае иззати абадӣ фурӯхт.
Ҳиммат накард...
(бо тасарруф аз Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Куҷоянд шарифҳо дар замони мо?!

Умар ибни Абдулазиз (раҳимаҳуллоҳ) аз марде машварат хост, ки чӣ шахсеро кор гирам.
Гуфт: Аммо арбоби дин (обидону зоҳидону донишмандон) ин раёсат ва маносиби туро намехоҳанд.
Ва аммо арбоби дунёро ту худ намехоҳӣ.
Ва локин аз ашроф (инсонҳое ки аз ашрофи қавманд) коргар бигир, зеро ки ин тоифа мардум шарафи худро ҳифз мекунанд, аз ҳарчӣ ки нодуруст аст...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Оқил касест ки андеша мекунад дар мавриди чизҳое ки воқеъ шуданаш имкон дорад...
(Сайди хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Хулосае дар мавзӯъи тақдир

Бале "Худо агар хоҳад", ҳама чиз мешавад, бале тавфиқи Худованд асл аст.
Вале тавфиқ (хости Худо) амри пӯшидае ҳаст, ки мову ту хабар надорем. Аммо хитоби Худованд ба мо, амри ошкор аст.
Пас оқил чунин намекунад, ки як амри номаълумеро асос кардаву аз чизи ошкору маълум рӯй гардонад.
Гуноҳро карда, Худо хоҳад тарк мекунам гуфтан, беақлӣ аст!
(бо истифода аз Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Хулосае дар мавзӯъи тақдир

Бале "Худо агар хоҳад", ҳама чиз мешавад, бале тавфиқи Худованд асл аст.
Вале тавфиқ (хости Худо) амри пӯшидае ҳаст, ки мову ту хабар надорем. Аммо хитоби Худованд ба мо, амри ошкор аст.
Пас оқил чунин намекунад, ки як амри номаълумеро асос кардаву аз чизи ошкору маълум рӯй гардонад.
Гуноҳро карда, Худо хоҳад тарк мекунам гуфтан, беақлӣ аст!
(бо истифода аз Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ва аз ахлоқи суфиҳо ин аст, ки мардумро аз илми шаръӣ мегурезонанд, ва даъво доранд ки ниёзе ба воситаҳо (яъне ривояти илм ва ахзи улум аз уламо) нест, балки қалб асту Парвардигор (яъне қалби суфӣ мустақим аз Парвардигор илмро дарёфт мекунад)!
Ва ин суфиҳо гуфтору рафтори мункаре зиёд доранд, ки дар китоби "Талбиси Иблис" зикр кардаам.
Оҳ! Агар ин замон марде мисли Умар медошт, дар як рӯз садҳо дурра ниёз дошт (барои таъдиб ва ислоҳи ин муфсидон ки шариъатро хароб карданд). Не, балки шамшерро истифода мекард дар ин хавориҷ (хориҷшудагон аз одоби шариъат).
Ва ин тоифа дар дохили шаҳр нуфуз доранду уламо қудрате надоранд дар радду ислоҳашон, ва сухани уламоро дар бораи ин суфиҳо мардум гӯш намекунанд (мутаассифона)...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ва қисмати дигаре аз мардум, арбоби маъош (мардумони коргар) ҳастанд, ки дар паймона кам мекунанд, ва аз тарозу мезананд ва ҳаққи мардум мехӯранду бо рибо муомала доранд.
Инҳо рӯзи дароз дар бозоранду ҷуз ҳамин корашон ғами дигаре надоранд, ва чун шаб омад, мисли мастон меафтанд.
Ҳиммати инҳо танҳо ҳамон хӯрдан асту лаззат бурданаш.
Ва аз намоз дар инҳо хабаре нест, вале агар яке аз инҳо намоз хонад, пас бехушӯъ мисли мурғ дона мечинад ё ки намозҳоро ҷамъ мекунад.
Ин тоифа дар ҳисоби баҳоиманд...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ).

Ва қисмате дигар аз мардум ин тоҷиронанд, ки ғаму ҳимматашон танҳо касбу ҷамъоварии мол аст, ва бисёре аз ин тоҷирон закоти молро адо намекунанд, ва аз рибо парҳез надоранд.
Ин тоифа танҳо дар шаклу сурат инсонанд!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ва қисмати дигаре аз мардум ин салотин ҳастанд, ки бар ҷаҳлу нодонӣ ва пӯшидани ҳарир ва нӯшидани хамр ва зулми мардум тарбият ёфта, ва коргарҳояш низ мисли худашонанд.
Ин тоифа ба ҷумлагӣ аз хайр бадӯранд!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Иблис тоифае аз мутазаҳҳидон (суфиҳо)-ро ба офатҳое гирифтор кардааст, ки бузургтарини ин офатҳо дӯр кардани суфиҳо аз илм аст.
Гӯё ки ин иблис аз хомӯш кардани чароғ оғоз кард, токи дар торикӣ динашонро дуздад. Ба ҳадде ки ин иблис қавме аз уламои бузургро низ ба ин роҳ кашид...

Дидам, ки АбуҲомиди Тусӣ (Ғаззолӣ) дар бораи хеш дар баъзе китобҳояш ҳикоят мекунад:
"Бо яке аз пирҳои соҳиби мақому манзалат аз суфиҳо машварат кардам, дар мавзӯъи мувозабат ба тиловати Қуръон.
Он пир маро аз ин чиз манъ кард!
Гуфт: Роҳ ин аст, ки алоқаи худро аз ин ҷаҳон комилан биканӣ, токи қалби ту ба аҳлу хонавода ва фарзанду мол ва илму дониш илтифоте накунад. Балки ба ҳолате расӣ, ки будани ин чизҳо бо набуданашон бароят баробар бошад. Ва сипас ба кунҷе (хонақоҳе) хилват кунӣ, ва аз ибодатҳо ба фарзу равотиб иктифо намоӣ, ва бо қалби фориғ аз ҳама чиз пайваста Аллоҳ, Аллоҳ бигӯӣ.
То охир ба ҳолате расӣ, ки агар забонатро ҳаракат надиҳӣ ҳам, гӯё ин калима ба забонат ҷорӣ шавад.
Сипас бубин ки чӣ чизҳое бароят фатҳ мешавад, аз мисли он чизҳое ки бар паёмбарон ва авлиё фатҳ мешуд!".

Мегӯям: Ин гуна чизро ман аз он пири васиятгар аҷаб намедонам (зеро ки ҳоли эшон маълум аст), вале таъаҷҷуби ман аз ин қабулкунанда (АбуҲомиди Ғаззолӣ) ҳаст, бо ин ҳама маърифат ва фаҳми хеш (чунин хурофот ва инҳирофу залолатро қабул кардааст).
Оё мақбул аст, ки роҳи расидан ба ризои Аллоҳ бо эъроз аз тиловати Қуръон бошад?!
Ва оё фатҳе ки ба Анбиё мешуд, ба сабаби риёзат ва муҷоҳадот буд магар?!
Ва оё мешавад эътимод карду бовар кард, ба ончӣ ки аз ин гуна равиш (равиши ин суфиҳо) ҳосил мешавад?!
Сипас ин фатҳе ки даъво мекунанд, чӣ ҳаст?!
Иттилоъ ба ғайб аст ё ки ваҳй?!

Тамоми инҳо (хурофоту залолати тасаввуф) аз бозиҳои иблис аст бо ин суфиҳо. Ва чӣ басо он ҳама хаёлҳояшон аз сабаби молихулё ё ки аз иблис аст.

(Эй толиби ҳақ ва солики роҳи рост) ба илму дониш чанг бизан ва сираи салафро бубин. Оё касе аз салафи мо чунин корҳоро мекард, ё ки ба чунин корҳо амр кардааст?!
Балки салафи солеҳ ба Қуръону илм машғул буданд ва ин Қуръону ин илм онҳоро ба ислоҳи нафсашон ва тазкия раҳнамоӣ кард (на ин хурофот ва инҳирофоте ки имрӯз бо номи тасаввуф роиҷ аст).
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Аз "дузди танбалӣ" барҳазар бош ки бо фиребу ҳила вақтро аз ту медуздад.
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Бишри Ҳофӣ (раҳимаҳуллоҳ) аз назди чоҳе мегузашт, ки дӯсташ гуфт: Ташнаам, нӯшидан мехоҳам.
Бишр гуфт: Чоҳи баъдӣ.
Чун ба чоҳи баъдӣ расиданд, гуфт, ки чоҳи баъдӣ.
Сипас гуфт: Ҳамин тавр дунёро мегузарӣ...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Ин ҳама ҳалокгаштагоне ки ҳалок шуданд, ба хотири бесабрияшон буд аз шаҳватҳо ва хоҳишҳои нафс.
Дар аҷабам аз муъмине ки яқин дорад, вале яқинаш ба ӯ фоидае накардааст ва оқибати корро медонад, вале фаҳму ақлаш нафъеш набахшидааст!
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Фазилати ақл дар он аст, ки оқибати чизҳоро тааммул мекунад, ва аммо шахси камақл танҳо ҳоли ҳозирро мебинад, ва оқибатро андеша намекунад.
Дузд гирифтани молро мебинад, вале бурида шудани дасташро фаромӯш мекунад.
Баттол (бекорхӯҷаи танбал) лаззати роҳатро мебинад, вале аз даст додани илму дониш ва касби молро намебинад...
Ҳамчунин шаробнӯш ҳамон лаҳза лаззат мебарад, вале намебинад ки чӣ балое ба сараш меорад, дар дунёву охират.
Ҳамчунин зино, ки инсон қазои шаҳваташро мебинад, вале шармандагии дунёву ҳадди шариъатро намебинад, ва шояд он зан шавҳар дорад, ва бад-ин сабаб фарзанд ба он мард нисбат дода мешавад (ва офати дигаре ҳаст)...
(Сайди Хотир, Ибни Ҷавзӣ)

Муҳаммад ибни Саммок мегуфт:
Эй фарзанди Одам! Доим дар ҳабс ҳастӣ.
Маҳбус будӣ дар сулби падар, сипас шиками модар, сипас бандҳои гаҳвора, сипас дар мактаб, ва низ маҳбус мешавӣ дар талошу гирудорҳои зиндагӣ барои ризқи хонавода.
Охир барои хеш роҳате талаб, баъди маргат!
Токи онҷо низ маҳбус набошӣ!
(Табсира, Ибни Ҷавзӣ, 39).
5
Нукоте иҷмолӣ дар баёни аркони тавҳид.

Барои инки шахс муваҳҳид қарор бигирад, лозим аст ки ба ҳамаи ин маворид эътиқод дошта бошад, ва ҳатто дар як маврид ҳам касеро бо Худованд шарик масозад!

1. Тавҳид дар рубубият – холиқияти Аллоҳ таъоло: Яъне ки холиқи тамоми махлуқот ва ашёъи олами ҳастӣ, танҳо Худованди мутаъол аст ва ҳеҷ мавҷуде дар ин маврид бо Худованд шарокат ва ҳамкорӣ надорад.
Худованд ба ҳеҷ як аз махлуқоти хеш ин қудрат ва сифатро ато накардааст, ки тавонад бидуни асбоб ва бо қудрати ғайбӣ чизеро халқ кунад.

Аллоҳ таъоло дар ин маврид фармудааст:
الا له الخلق و الامر
"Ҳароина, офариниш ва (ҳамчунин) амру фармон танҳо азони Ӯст". (Сураи Аъроф 54).

Ва низ фармудааст:
قل الله خالق كل شيء و هو الواحد القهار
"Бигӯ, Аллоҳ офаринандаи ҳама чизҳост ва Ӯ яктову тавоност". (Сураи Раъд 16).

Тавҳид дар тасарруф ва тадбир – яъне ин эътиқод, ки гардонанда ва контролкунандаи ин ҷаҳон, Аллоҳ таъоло ҳаст ва ҳеҷ кас бо Аллоҳи мутаъол дар ин сифат шарик нест. Ва ҳатто дар кучактарин масоил, касе ҷуз Аллоҳ тасарруфе надорад.

На зотан ва на атоан. Яъне на худаш чунон қудрат ва салоҳияте дорад ва на Худованд ба касе чунин фазилатеро ато кардааст, ки битавонад дар феълу инфиъолоти олам таъсире дошта бошад. Масалан дар гардиши замину замон, лайлу наҳор, ободиву вайронӣ, пирӯзиву шикаст, парешониву хушҳолӣ, куштан ва зинда кардан, зарар расонидан ва нафъ додан, додани фарзанд ва ақим кардан, ва хулоса дар ҳеҷ масъалаи кучак ва ё бузурге, касе наметавонад шарики Ӯ бошад, ва танҳо зоти бемислу монанди Аллоҳ ҳаст, ки ҳама корҳои оламро мегардонад ва Ӯст, ки дигаргуниҳоро дар ҷаҳон эҷод мекунад.

Қуръони маҷид дар ин бора фармудааст:

يُدَبِّرُ الأَمْرَ مَا مِن شَفِيعٍ إِلاَّ مِن بَعْدِ إِذْنِهِ

"Идораи ҷаҳони ҳастӣ ба дасти Ӯст, ва ҳеҷ шафоъатгаре нахоҳад буд, магар пас аз иҷозаи Ӯ". (Сураи Юнус 3).

Ва ҳамчунин омадааст:

اللّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لأَجَلٍ مُّسَمًّى يُدَبِّرُ الأَمْرَ يُفَصِّلُ الآيَاتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاء رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ

"... Худованди мутаъол умури (дунёро) мегардонад ва Ӯ ояҳоро баён мекунад, то инки шумо яқин ҳосил кунед, ки бо парвардигоратон мулоқот мекунед". (Сураи Раъд 2).

Аллоҳ таъоло тасарруфи дигаронро дар олами ҳастӣ ва тағйироти онро сароҳатан радд кардааст, масалан дар мавриди гардиши айём мегӯяд:

قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن جَعَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ اللَّيْلَ سَرْمَداً إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُم بِضِيَاء أَفَلَا تَسْمَعُونَ * قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن جَعَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَداً إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُم بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ أَفَلَا تُبْصِرُونَ
"Бигӯ эй Паёмбар! Ба ман бигӯед, агар Худованд шабро то рӯзи Қиёмат ҳамеша мондагор кунад, ба ҷуз Аллоҳ кадом маъбуд аст, ки битавонад барои шумо рӯшноӣ биёварад? Оё намешунавед?
Бигӯ, ба ман хабар диҳед, агар Худованд рӯзро то Қиёмат ҷовидона кунад, ба ҷуз Аллоҳ кадом маъбуд аст, ки битавонад барои шумо шаберо биёварад, то дар он биёромед? Магар намебинед?". (Сураи Қасас 71-72).

Ва дар мавриди борон мефармояд:
أفرأيتم الماء الذي تشربون أأنتم أنزلتموه من المزن أم نحن المنزلون
"Оё ҳеҷ дар мавриди обе, ки менӯшед андеша кардаед? Оё шумо онро аз абр пойин меоваред ё мо онро фурӯ меоварем?". (Сураи Воқиъа 68-69).

Ва дар мавриди аъзо ва ҷавориҳи инсон фармудааст:

قل أراْيتم ان اخذ الله سمعكم و ابصاركم و ختم علي قلو بكم من اله غيرالله ياتيكم به

"Бигӯ: Ба ман бигӯед, агар Аллоҳ шунавоӣ ва биноиятонро бигирад ва бар дилҳоятон муҳр ниҳад, оё ғайр аз Аллоҳ маъбуде ҳаст, ки онро ба шумо бозгардонад?". (Сураи Анъом 46).

2. Тавҳид дар Улуҳийят – муҳимтарин бахши тавҳид ин аст, ки дар ибодат ва парастиш касеро ба Аллоҳ шарик қарор дода нашавад, ва ҳама ибодатҳо (аз ҷумла ибодатҳои қавлӣ, амалӣ, молӣ ва махсусан дуъову тазарруъ, ки мағзи ибодат ҳаст) фақат барои зоти Аллоҳ анҷом дода шавад. Ҳама назрҳову ниёзҳо ба номи Ӯ дода шавад. Дар ҳама мушкилот фақат Ӯро фарёд зада ва танҳо аз Ӯ кумак хоста шавад.

Ҷуз Ӯ, барои ҳеҷ касе саҷда, тавоф, эътикоф нашавад, ва ҳей кас ҷуз Ӯ барои ҳалли мушкиле ва ё ҳусули неъмате хонда нашавад.

Тавҳид дар Улуҳийят (яъне тавҳиди ибодат ва бандагӣ) муҳимтарин қисми тавҳид аст, ва бештарин оёти Қуръон барои таъкиди он нозил шудааст, зеро бузургтарин инҳироф ва залолати башар дар ҳамин бахши тавҳид будааст.

Аллома Абул-Ъиззи ҳанафӣ дар шарҳи "Ақидаи Таҳовия" мегӯяд:

فلو أقر رجل بتوحيد الربوبية الذي يقر به هؤلاء النظار، ويفنى فيه كثير من أهل التصوف، ويجعلونه غاية السالكين، كما ذكره صاحب منازل السائرين وغيره، وهو مع ذلك إن لم يعبد الله وحده ويتبرأ من عبادة ما سواه كان مشركاً من جنس أمثاله من المشركين

"Агар касе ба тавҳиди рубубийят иқрор ва эътироф кунад, ҳамон (қисми тавҳиде), ки назарияпардозон (амсоли аҳли калом) ба он иқрор кардаанд ва бисёре аз аҳли тасаввуф дар он фано гаштаанд, ва онро ғоят ва мунтаҳои солик медонанд – чӣ тавре, ки соҳиби Манозилус-соирин (Ҳаравӣ) ва ғайраҳо зикр кардаанд, аммо бо вуҷуди он агар танҳо Аллоҳро ибодат накунад ва аз ибодати ғайруллоҳ безор набошад, ӯ мушрик аст, монанди дигар мушрикон".

Тафсили бештар дар мавриди ин бахши тавҳид, дар мақоли ҷудогонае баён хоҳад шуд иншоаллоҳ.

3. Тавҳиди асмо ва сифот – ин яъне имон овардан ба иқрор кардан ба номҳо ва сифатҳои Аллоҳ таъоло ҳамчуноне, ки худи Ӯ ва расулаш Муҳаммад (ﷺ) барои Ӯ собит кардааст.

Дар тафсили бештари ин бахши тавҳид низ мақоли ҷудогонае зарур аст, вале ба қадри имкон ва иҷмолан қоъидаи муҳимеро инҷо баён мекунем.

الكلام في الصفات كالكلام في الذات والقول في بعض الصفات كالقول في البعض الآخر

Қоъида ин аст, ки "Сухан кардан дар сифоти Худованд, ин монанди сухан кардан дар бораи зоти Худованд аст ва сухан кардан дар атрофи баъзе аз сифатҳо, монади сухан кардан дар баъзеи дигар аст".

Шарҳи ин қоъида чунин аст, ки: Чӣ тавре, ки ҳақиқати зоти илоҳиро исбот кардаву қабул дорем, бидуни идроки кайфияти он, ҳамин тавр сифоти Аллоҳ таълоро низ бидуни такйиф ва ташбиҳ ва таътилу тамсил бояд қабул кард.

Ва ҳамчунин исботи баъзе аз сифот мусталзими он аст, ки боқимонда сифотро низ бояд исбот ва иқрор карда шавад. Ҳамчуноне, ки илму ҳаёту қудрат ва самъу басар ва иродаро исбот кардаем, бидуни ташбиҳи он бо сифоти махлуқин, пас бояд сифатҳои дигареро низ, ки дар Қуръону Ҳадис омадааст, бидуни ташбиҳ ва таъвилу тафвиз ва тамсил қабул кардаву имон оварем.

Муҳаммадазиз Раҷабӣ
(Қисмате аз мақолаи "Тавҳид роҳи наҷот аст").
6
Ирфони динӣ ва ҳақиқӣ истилоҳоти ракик надорад
Ончӣ орифон ва шоъирон барои худ истилоҳот ва таъвилот овардаанд, ракик ва ботил аст, ва такрори алфози май, мутриб, зуннор ва дилбари айёр бар зидди ислом ва маърифат, балки куфру ширк аст. Шеър:
Чӣ меҷӯӣ ту шоъир аз лаби ёр?
Чӣ хоҳӣ аз буту аз зулфу зуннор?
Куҷо аз шаръ омад ин маҷозот?
Куҷо лоиқ бувад инҳо бар он зот?
Маҷозоти ракики ишқбозӣ,
Куҷо бар рухсаташ дори ҷавозе?
Агар мақсуд зоти кирдугор аст,
Куҷо лоиқ бар Ӯ лафзи «нигор» аст?
Ба ҷуз дар шоъири бебандуборе,
Аз ин алфоз кай дидӣ шиъоре?
Бирав бечора андар фикри дин бош,
На фикри истилоҳи ону ин бош.
Агар ирфон ба илмасту ақидат,
Чӣ суд аз истилоҳи беҳақиқат?
Бирав суфӣ, ки ин ирфон набошад,
Шиъори орифон имон набошад.
Агар садҳо кунӣ таъвили як зишт,
Бувад боқӣ ҳамон зишту ҳамон зишт.
Нагардад «қубҳа» дар маъно «афифа»,
На лафзи «фоҳиша» бошад «шарифа».
Агар садҳо бигӯӣ бут ҷамол аст,
Бут эй суфӣ залол асту залол аст.
Бале он ваҳдату тавҳиди ориф,
Бувад лоиқ ба алфози мухолиф.
Ҳар он чизе, ки ботил шуд асосаш,
Зи ботилҳо бувад зебу либосаш.
Ту худ гӯӣ, ки хатту холу абрӯ,
Ба ҷои хеш ҳар чизест некӯ.
Чаро пас худ нагӯӣ: Ин хурофот,
Надорад нисбате бо он мақомот.
Фуҷуру куфрро таъвил кардед,
Ба ҳар фисқе яке таълил кардед.
Агар таъвил ояд дар миёна,
Шавад ҳар куфри кофир орифона.
Бувад таъвил дар ахбору оёт,
На дар куфру ҳамоқоту хурофот.
Ту мехоҳӣ куни таъвили ноҳақ,
Хурофотро ҳамехоҳи куни ҳақ.
Чи доғе аст бар гуфти аботил,
Ки то мӯҳтоҷ кардӣ худ ба таъвил?
Чӣ завқ аст он, ки гӯӣ яксара ҳу-ст,
Шаробу шоҳиду соқӣ ҳама Ӯст?
Ибороти шумо бар Ҳақ раво нест,
Ки ин асмо, асмои Худо нест.
Муназзаҳ ҳаст зоти поки Яздон,
Зи таъбироти сӯъи аҳли ирфон.
Магар ориф ба ту шайтон шарик аст,
Чаро лафзи шумо зишту ракик аст?
***
Шаробу шамъу шоҳид завқи фисқ аст,
Агарчӣ гӯи ин аз завқи ишқ аст.
На Пайғамбар шароби бехудӣ хӯрд,
На бар аршаш Ҳақ андар бехудӣ бурд.
«Сақоҳум раббуҳум» ҷуз ин шароб аст,
«Таҳуран» ғайри масту дилхароб аст.
***
Хароботӣ шудан аз дин раҳоист,
Ки вазъаш бар худиву худнамоист.
Ба исқоти шариъат шуд харобот,
Ки худ гуфтанд: «Исқотул-Изофот».
Харобот он макони нокасон аст,
Макони ҳарзагӯву бемакон аст.
Хароботӣ ҳама ваҳм асту пиндор,
Хароботӣ ҳама шеър асту ашъор.
***
Баҷои сабҳаву саҷҷода дарвеш,
Фиканда хирқаву зуннор бар хеш.
Аз он дорад буту зуннорро дӯст,
Ки ҷосус асту тарсо мазҳаби ӯст.
Бигӯяд зуҳду тақво шайду қайд аст,
Валекин пиру майхона на қайд аст.
Ҳамегӯяд мукаррар аз буту ёр,
Нагӯяд ҳеҷ ӯ аз санъату кор.
Фиканда миллатеро дар хурофот,
Биёвардаст афкори харобот.
Зи истеъмори миллат гашта ӯ шод,
Кунад аз ишқу мастӣ ҳар даме ёд.
***
Ҳазорон бор бар он кеш лаънат,
Ки бут мазҳар шудаш аз ишқу ваҳдат.
Буту бутхонаву каъба яке кард,
Майу майхонаву масҷид яке кард.
Бар он ишқе тфу сад бор бошад,
Ки ақди хидматаш зуннор бошад.
Бирав ориф битарс аз Ҳақи бечун,
Бикун тавба биё аз ширк берун.
Агар «Ҳофизшикан»-ро дида бошӣ,
Бузургоне зи худ кай метарошӣ.
Бирав эй Бурқаъӣ фикри ватан бош,
На мисли шоъирон дар мову ман бош.
*
7
АШЪОР / Ал-амон аз шеъру ирфон, ал-ғиёс!
« Посухи охирон аз Муҳаммадазиз Раҷабӣ Июль 08, 2017, 05:49:33 п.н. »

Ал-амон аз шеъру ирфон, ал-ғиёс,
Ал-ғиёс аз ишқбофон, ал-ғиёс.

Дину оинро намудандӣ хароб,
Нест як ҳақгӯ дар Ирон, ал-ғиёс.

Ғайрату иффат бирафт аз мардумон,
Нест як муслиҳ ба даврон, ал-ғиёс.

Дини мо бурданд ин ломазҳабон,
Бас задандӣ таъни имон, ал-ғиёс.

Ал-амон эй соҳибони фазлу илм,
Ал-амон аз шеърсозон, ал-ғиёс.

Ҳар замон девони шеъре мунташир,
Мешавад бар зидди Қуръон, ал-ғиёс.

Аз сабукмағзии шоъирмаслакон,
Гаштаам сӯзону гирён, ал-ғиёс.

Бурқаъӣ ҷаҳлу хурофоту чаранд,
Ин башарро нест поён, ал-ғиёс.

الأمان از شعر و عرفان الغیاث
      الغیاث از عشق بافان الغیاث

دین و آئین را نمودندی خراب
      نیست یک حقگو در ایران الغیاث

غیرت و عفت برفت از مردمان
      نیست یک مصلح بدوران الغیاث

دین ما بردند این لامذهبان
      بس زدندی طعن ایمان الغیاث

الامان ای صاحبان فضل و علم
      الامان از شعرسازن الغیاث

هر زمان دیوان شعری منتشر
      می‌شود بر ضد قرآن الغیاث

از سبک مغزی شاعر مسلکان
      گشته‌ام سوزان و گریان الغیاث

برقعی جهل و خرافات و چرند
      این بشر را نیست پایان الغیاث

8
ФИРҚАҲО / Илм ва манҳаҷ
« Посухи охирон аз Муҳаммадазиз Раҷабӣ Июнь 21, 2017, 12:43:33 п.н. »
Илм ва манҳаҷ.

(1)
Тақрибан ҳашт сол қабл бо бародаре (аз пайравони шайх Рабиъ ибни Ҳодии Мадхалӣ) дар бораи манҳаҷ (равиши аҳли суннат дар фаҳму татбиқи дин ва даъвату ислоҳ ва амсоли инҳо) гуфтугӯй мекардаму мегуфт:
"Ин хавориҷ (такфириҳо ва аҳли ғулувв) ва ин ҳизбиҳо (ихвониҳо ва наҳзатиҳо ва амсоли инҳо) дар ҳақиқат пайрави аҳли илм нестанд, агарчанде ки эҳтироми уламоро даъво мекунанд".
Суҳбати мо ҳам дар бораи ин се имоми бузургвор Абдулазиз Ибни Боз, ва Муҳаммад ибни Солеҳ Усаймин ва Носируддин Албонӣ буд.
Дар он замон ман чунин чизро тасаввур карда наметавонистам, розӣ намешудам вале сукут мекардам.
Зеро ки шахсан барои ман ин се нафар аз муҷаддидин ва бузургтарин уламои уммат буданд.
Ва ҳеҷ вақт тасаввур намекардам, ки шахсе бузургиву маконати эшонро эътироф кунад, вале аз эшон пайравӣ намекарда бошад...

(2)
Вале инак чанд соли охир сухани он бародар бароям собит шуд.
Мутаассифона!
Мебинам ки баъзе ҷавонони толибилм аз Мақдисиву Улвон илм мегиранд, ба ҷойи Ибни Боз ва Усаймин.
Мебинам ки баъзеҳо китобҳои Фавзон ва Усайминро мехонанд, вале дар масъалаҳои ҳассосе мисли такфир ва амсоли он, ва аҳкоми навозил, мераванд суроғи кадом як шайхе дигар.
Баъзеи дигараш мегӯянд: Албонӣ олим асту фалону фалон, лекин дар ин масъалаҳо аз ӯ пайравӣ намекунем.
Баъзеи дигараш нав китоб хонданро оғоз кардааст, ва ниёз ба омӯхтани забони арабӣ дорад, - сухани Ибни Таймияро барои ман шарҳ доданӣ мешавад.

(3)
Аҷоибаш дар онки баъди ин ҳама инҳироф худро дар манҳаҷи суннат ва салаф мешуморанд.
Пас куҷо ҳаст эҳтироми аҳли илм ва пайравии ҳақиқии уламо?!
Куҷо шуд манҳаҷ?
Барои чӣ дар талаби илм манҳаҷи дурустро намепаймоед?
Ин ҳама харобу вайронӣ ва ихтилофу адоват ба сабаби ҳамин беманҳаҷӣ дар талаби илм аст.
Дар ҳеҷ илме аз улуми шаръӣ китобе аз уламои муътабарро дарс накардааст, ва хатм накардааст, - вале худро толибилм медонад.
Назди ҳеҷ устоде зону задаву китобе шарҳ надидааст, вале фатво медиҳад.
Куҷост илму куҷост манҳаҷ, ва куҷост имому роҳи шумо?
Аз паси киҳо ва куҷо равонед?
Оё дар ҳақиқат пайрави уламо ҳастед, ё ки пайрави ҳавову афкори худ?
Ин бузургворон Ибни Боз, ва Усаймин ва Албонӣ ва амсоли инҳо, - танҳо бароямон таҳорату намоз ва ҳайзу истинҷоро наомӯхтаанд, балки тамоми аҳкоми исломро баён кардаанд ки ниёзе ба Мақдисӣ ва кадоме дигар нест.
Пас чаро илми динатонро аз уламои муътабар намегиред?

М.Раҷабӣ
21.06.2017
9
Чаҳорум:

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва салам) баён кардааст, ки он суннате ки овардааст мисли Қуръон аст. Мисли Қуръон аст, дар онки аз ҷониби Худованд мебошад, ва ҳуҷҷат аст, ва мулзам (ҳатмӣ) бар бандагон аст. Ва Паёмбар барҳазар доштааст умматашро аз инки дар мавриди амру наҳйҳо бо Қуръон басандагӣ кунанд. Ва дар як ҳадиси саҳеҳ ҳаромшудаеро барои мо баён кардааст аст, ки аз чунин ҳукм дар Қуръон чизе зикр нашудааст балки дар Қуръон ишорае ба ҳалол будани он аст:

عَنْ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِي كَرِبَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ:
أَلَا إِنِّي أُوتِيتُ الْكِتَابَ وَمِثْلَهُ مَعَهُ ، أَلَا يُوشِكُ رَجُلٌ شَبْعَانُ عَلَى أَرِيكَتِهِ يَقُولُ : عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْقُرْآنِ فَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَلَالٍ فَأَحِلُّوهُ وَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَرَامٍ فَحَرِّمُوهُ أَلَا لَا يَحِلُّ لَكُمْ لَحْمُ الْحِمَارِ الْأَهْلِيِّ وَلَا كُلُّ ذِي نَابٍ مِنْ السَّبُعِ.

Аз Миқдом ибни Маъдӣ Кариб, аз Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят аст, ки фармуд:
“Огоҳ бошед, барои ман китоб ва ҳамроҳи он китоб мисли онро дода шудааст. Огоҳ бошед, рӯзе меояд, ки марди сере (шикамаш пур) бар тахташ (болишаш) такя зада мегӯяд: «Шумо ба ин Қуръон чанг бизанед, ончӣ ки дар он аз ҳалол ёфтед пас ҳалолаш бишуморед, ва ончиро ки дар он ҳаромшуда ёфтед пас ҳаромаш бишуморед (яъне ба ҳамин Қуръон басандагӣ кунед дар шинохти ҳалол ва ҳаром)».
Огоҳ бошед, барои шумо гӯшти хари хонагӣ ва ҳар даррандаи соҳиби дандон (ашк) ҳалол нест”. (Абудовуд 4604, ва Албонӣ онро дар "Саҳеҳи Абудовуд" саҳеҳ донистааст).

Асҳоби Паёмбар (Аллоҳ аз эшон розӣ бод) динро чунин фаҳмиданд:

عن عبد الله قال: "لعن الله الواشمات والمستوشمات والمتنمصات والمتفلجات للحسن المغيرات خلق الله فبلغ ذلك امرأة من بني أسد يقال لها أم يعقوب فجاءت فقالت : إنه بلغني أنك لعنت كيت وكيت ، فقال : ومالي لا ألعن من لعن رسول الله صلى الله عليه وسلم ومن هو في كتاب الله ؟
 فقالت : لقد قرأت ما بين اللوحين فما وجدت فيه ما تقول ، قال : لئن كنتِ قرأتيه لقد وجدتيه ؛
أما قرأت : ( وما آتاكم الرسول فخذوه وما نهاكم عنه فانتهوا )؟ ، قالت : بلى ، قال : فإنه قد نهى عنه ، قالت : فإني أرى أهلك يفعلونه ، قال : فاذهبي فانظري ، فذهبت فنظرت فلم تر من حاجتها شيئاً ، فقال : لو كانتْ كذلك ما جامعَتنا.

Аз Абдуллоҳ (ибни Масъуд) ривоят аст, ки гуфта: Аллоҳ лаънат кардааст холкубандаҳоро ва онҳое ки хостори онанд, ва онҳое ки мӯйи рӯяшонро мечинанд, ва онҳое ки миёни дандонҳоро васеъ мекунанд, ба хотири зебо шудан. Онҳое ки офаридаи Аллоҳро тағйир медиҳанд.
Ин хабар ба гӯши зане расид аз қабилаи Бани Асад, ки Умми Яъқубаш мегуфтанд, ва омаду гуфт: Ба ман хабар расид ки ту чунину чунонро лаънат кардаӣ!
Абдуллоҳ ибни Масъуд гуфт: Чаро лаънат накунам онеро ки Расулуллоҳ (салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) онро лаънат кардааст, ва дар китоби Аллоҳ омадааст?!
Он зан гуфт: Ман миёни ду ҷилди мусҳаф (яъне аз аввал то ба охир Қуръон)-ро хондаам, вале ончӣ ки дар бораи лаънат гуфтӣ пайдо накардам.
Гуфт: Агар мехондӣ, пайдо мекардӣ!
Оё ин сухани Аллоҳро нахондаӣ: “Ҳарчӣ ки Расул ба шумо додааст бигиред ва аз ончӣ ки шуморо наҳй карда, бозистед”. (Ҳашр, 7).
Гуфт: Бале хондаам!
Ибни Масъуд гуфт: Пас (бидон, ки) Расулуллоҳ аз он (чизҳои мазкур) наҳй кардааст (ва муқтазои оят, ин аст ки аз Расул итоъат карда шавад...).
Он зан гуфт: Ба назари ман хонаводаи худат мекунанд ин корҳоро.
Ибни Масъуд гуфт: Бирав ва бубин (ки оё дар ҳақиқат чунин аст).
Он зан рафту назар кард, ва ончӣ ки гумон дошт пайдо накард.
Пас Абдуллоҳ ибни Масъуд гуфт: Агар чунин мебуд, ҳамроҳи мо зиндагонӣ намекард (яъне талоқаш медодам). (Бухорӣ, 4604 ва Муслим, 2125).

Ва низ тобиъин ва имомони ислом динро чунин фаҳмидаанд. Ва ҷуз ҳамин қоъида чизи дигареро намедонанд, - инки байни Қуръон ва Суннат дар истидлол ва илзом (ҳатмӣ будан барои қабул ва амал) фарқе нест, ва ин суннат баёнгар ва муфассири аҳкомест ки дар Қуръон омадааст.

Имом Авзоъӣ аз Ҳассон ибни Ъатия нақл мекунад: Ҷабраил (алайҳис-салом) бар Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фуруд меомад бо Қуръон, ва суннат онро тафсир мекард.

Имом Айюби Сихтиёнӣ мегӯяд: Ҳаргоҳ ба марде аз суннат сухан гӯянд, ва ӯ бигӯяд: “Бигзор инрову аз Қуръон сухан бигӯй”, пас бидонед ки чунин шахс гумроҳ ва гумроҳкунанда аст.

Ва имом Авзоъӣ мегӯяд: Худованд фармуда: “Ҳаркӣ Паёмбарро итоат кард ба таҳқиқ Худоро итоат карда аст”.
Ва фармуда: “Ва ончиро ки Паёмбар ба шумо додаст, онро бигиред (итоъат ва амал кунед)”.

Низ имом Авзоъӣ мегӯяд: Қосим ибни Мухаймара гӯяд: Ончӣ ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаром донист ва бо он вафот кард, пас то рӯзи қиёмат ҳаром аст, ва он чизе ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онро ҳалол донист ва бо он вафот кард то рӯзи қиёмат ҳалол аст. (ал-Одоб-уш-шаръийя, 2/307).

Бадриддини Заркашӣ мегӯяд:
“Ҳофиз Доримӣ мегӯяд: “Бароям Қуръонро додаанд ва мисли онро” - аз суннатҳое ки Қуръон онро зикр накардааст, ва ин суннатҳо баёнгари иродаи Аллоҳ ҳастанд. Мисли таҳрими гӯшти хари хонагӣ, ва соҳиби дандон аз даррандагон, ва дар ин маврид нассе дар Қуръон наомадааст.

Аммо он ҳадисе ки аз тариқи Савбон ривоят шуда, ки аҳодисро бар Қуръон арза кунед, имом Шофеъӣ (раҳимаҳуллоҳ) дар китоби "ар-Рисола" мегӯяд: “Касе ки ҳадисаш дар масъалае собит бошад (яъне шахси муътамаде) онро ривоят накардааст”.
Имоми ҳадис Яҳё ибни Маъин ҳукм карда ки ҳадиси сохтае ҳаст, ки онро зиндиқҳо ворид кардаанд.

Имом Ибни Абдулбарр дар китоби " Ҷомеъу баёнил-илм" аз Абдурраҳмон ибни Маҳдӣ нақл карда ки: “Зиндиқҳо ва хавориҷ ин ҳадисро ворид кардаанд:

 ما أتاكم عني فاعرضوه على كتاب الله , فإن وافق كتاب الله فأنا قلته , وإن خالف فلم أقله.

(Ончӣ аз ман ба шумо расид, ба китоби Худо арза кунед, агар ба китоби Худо мувофиқ бошад пас онро ман гуфтаам, ва агар мухолифат кард, пас онро ман нагуфтаам)”.

Ҳофиз ибни Ҳаҷар мегӯяд: Ин (ҳадис) саҳеҳ нест. Ва қавме аз уламо онро радд кардаву гуфтаанд: Мо ин ҳадисро бар китоби Худо арза кардем, ва дарёфтем ки мухолифи китоб аст; зеро ки мо дар китоби Худо чунин сухане наёфтаем: Танҳо ҳадиси мувофиқ бо Қуръон қабул бошад. Балкӣ дар Қуръон амр шуда ки аз фармудаҳои ӯ (алайҳис-салом) пайравӣ кунем. Ва барҳазар будан аз мухолифат бо Паёмбар ҳукми мутлақе ҳаст бар тамоми аҳвол.

Ибни Ҳиббон дар "Саҳеҳ" – аш, дар шарҳи ҳадиси Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мегӯяд:

بلغوا عني ولو آية.

Ин ҳадис ба он  далолат мекунад, ки суннатро оят низ гуфта мешавад.

Панҷум:

Бародаре мақоларо тарҷума кардав ирсол намуд (Аллоҳ подоши некӯяш диҳад), ва иншоаллоҳ қисм қисм баъди таҳрир нашр мешавад.
(ИДОМА ДОРАД...)
10
Саввум:

Худованд Паёмбараш (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро бо Ислом фиристод, ва ин неъмати азим, натанҳо Қуръон балки Қуръон ва Суннат аст. Вақто ки Худованд тамом (пурра) шудани динро ва камоли неъматро барои бандагонаш миннат гузошт, мақсуд танҳо инзоли Қуръон набуд, балки мақсуд камоли аҳком буд дар Қуръону Суннат. Ба далели онки баъди ин хабари камоли дин ва итмоми неъмат, боз оятҳое нозил шуда буданд.
Худованд мефармояд:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا.

“Имрӯз барои шумо дини шуморо комил кардам ва неъмати Худро бар шумо тамом кардам ва Исломро барои шумо дин ихтиёр кардам”. (Сураи Моида, 3)

Бадриддини Заркашӣ мегӯяд: “Ин сухани Худованд "имрӯз дини шуморо комил кардам" маънои онро дорад, ки ман аҳкоми шариъатро комил кардам, на Қуръонро, зеро баъд аз ин оят оёте дигар нозил шуд, ки мутаалиқ ба аҳком набуданд”. (Ал-мансур фил-қавоъид, 1/142).

Ибни Қаййим (раҳимаҳуллоҳ) мегӯяд: “Худованд бо забони Паёмбар бо суханони худ ва низ суханони худи Паёмбар тамоми амрҳояшро, тамоми наҳйҳояшро, тамоми ҳалолҳояшро, тамоми ҳаромкардаҳояшро, тамоми ончӣ ки дар он гузашт кардааст (ъафвкардаҳошро)-ро баён карда аст, аз ин рӯй дин комил аст, чигунае  ки Худованд мефармояд:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي.

Имрӯз барои шумо дини шуморо комил кардам ва неъмати Худро бар шумо тамом кардам. (Сураи Моида, 3)”. (Иълом-ул-муқиъин, 1/250).

Чаҳорум:
Сафҳа: [1] 2 3 4